Blog

Daar gaat ze…
Mijn kleinste meisje aan de hand van haar grote zus.
Samen naar de grote school.
Vol enthousiasme stond ze op vanmorgen.
Eindelijk mocht ze naar school!

Hoe dichter bij school we komen, hoe stiller ze wordt.
Toch wel spannend vindt ze.

En ik…?
Ik voel een brok in mijn keel, maar de verwachtte tranen komen niet.
Ik ben afgestemd op haar en geef haar de ruimte, dit is haar moment.

Eenmaal thuis voel ik de tranen wel hoog zitten.
Ik voel me een beetje ontmand.
Wat moet ik nu doen?
Het voelt alsof mijn taak erop zit.
Alsof ik haar zojuist heb losgelaten in de grote (boze) buitenwereld.

Waar ik haar niet kan beschermen, geen duwtje in de rug meer kan geven.
Geen knikjes meer of kan lachen naar haar dat het goed is.

Ik besef me, dat heeft ze ook niet nodig.
Ze was super klaar voor school en ze is krachtig genoeg voor deze stap.
Het zegt meer over mij…

Mijn moeite om de controle los te laten en vertrouwen te hebben.
Om mijn grote liefde voor haar niet te verwarren met iets wat ik heb gemist toen ik klein was.

Die geborgenheid mag ik vandaag aan mezelf geven.
Aan het kleine meisje in mij die zich verlaten en alleen voelt.
Die weer even oude gevoelens van “er niet toe doen” voelt.

Ik zet een mooi muziekje op, leg een hand op mijn hart.
In gedachten knuffel ik mijn kleine innerlijke meisje.
Ik lach geruststellend naar haar.
“Het is goed meisje, ik ben er voor jou”.

Samen voelen we dat er lucht en ruimte komt.
Het is gezien, IK ben gezien.
Gedurende die eerste week zal ik dit nog een paar keer doen.
Aandacht geven aan de gevoelens rondom deze nieuwe fase.Het geeft me erkenning en dankbaarheid voor wat is.

Het is een nieuwe fase en het is goed. ♡